۱۳۹۱ شهریور ۳۱, جمعه

آه و باز هم آه !

آه!!
و باز هم آه!!

اگر می دانستم از کدام راه می گذری
روزها و روزها
شب ها و شب ها
بارها
سر راهت می نشستم

اگر می دانستم کجا میروی
هرگز نمی ایستادم
من هم می رفتم 
آن جا
 که تو.

این که نمی دانم
یعنی
چه قدر
غریبه ام


آه!!
و باز هم آه!!
تو اولین کسی باش که می دانی
در هیچ تاریکی
و هیچ پس کوچه ی تنگ
و هیچ شهر غریب
آن قدر که در تو
گم نشدم.

من از غول های قصه ها
و از تاریکی و تنهایی
و از زندان و پلیس
نه!
از نبودن تو،
می ترسم.

آه
و باز هم آه
نمی شود.
اگر رودخانه بودی
در تو غرق می شدم
اگر رودخانه بودم
مرداب می شدم
تا غوکی کنارم آواز های دلتنگی اش را بخواند

اگر باد بودی
بازیگوش ترین باد بادک رنگارنگ بودم
رقصان در دستانت
اگر باد بودم
گردباد می شدم
پریشان
ویرانگر.

اگر خاک بودی
جوانه می زدم  در تو
خاک بودم اگر
در آغوش می کشیدمت ، گرم ، امن و ابدی .

۱۳۹۰ بهمن ۱۴, جمعه

زندگی درد می کند



  • و شبانه
    ناگاه
    تو را به خاطر آوردم
    بلندای تو را کشاکش کودکی ام
    خطوط کشیده ی بازوانت را
    در امتداد آغاز تنم .
    لامسه ی من با تو آغاز شد
    صدای تو را پیمانه پیمانه مست نوشیدن بودم به شب های بسیار
    چشمهایم به تو روشن شد
    باران را از زیر پوست تو بوییده ام
    زبانم مزه ی اشک هایت را خوب می داند
    من
    تو را
    دیده ام
    ناگزیر تقدیر چشمانم .
    با تو شب را پیموده ام
    و جای خالی مردی
    که دهانش
    بوی مرگ می داد
    وقتی فاصله را به میان آورد
    روی بالش من
    تا خود صبح
    درد می کند
    و رد نگاهم
    هنوز
    بر تنت
    تیر می کشد.

۱۳۸۹ بهمن ۵, سه‌شنبه

بانوی سلسله ی ابرانی

این همه هیاهو
تو 
که مکنده میایی
سالهاست
لحظه لحظه پر می شود
از خالی ِ تو.
آن جنب و جوش ِ نمی دانم از کجا شروع باید کردن
و
این خالی هر طرف می روم تو برنمی آید بر دستانم هیچ!

فریاد شده بودم
که
این جا خانه ی خیال من است.
تو گفته بودی
                 ستون هایش 
                                کار من است
و خط به خط
                  جای آجرهایش
                                    شیار شده به دستانم.

کودکی گریه کرده بود آن وقت
ونگ ونگ ِ فریاد بی زبانی را
و من غرق شده بودم
و عید فطر آمد
روزه ات را به غریقی بشکن
من
دل 
تنگ
ام
در تاریکی  می غلتم
صدایت
          نامم
                  که سال هاست نگفته ای

.......

او را به تو می سپارم
نامش هست
"باران"
و گریه هایش 
همه از آشنایی ماست
ابر اول
ابر دوم
اشک اول را
ابر دوم ریخت
اشک آخر را هم
چندمین پادشاه سلسله ی تو بود
از دستم رفته شمارش....


۱۳۸۹ مرداد ۲۷, چهارشنبه

درخت می شکند.

                                                      تقدیم به دوستی که یگانگی اش از یک دلی اش بود

نه به خاطر گنجشک ها!                                                    
نه به خاطر تو!
به خاطر درخت است
که اینجا ، 
دانه می ریزم
می دانم
خوب می دانم
درخت دوری شان را تاب ندارد
سکوت ِ نبودن ِ جیک جیکشان
سنگین است
درخت
می شکند

به خاطر بزرگ تر ها نه!
به خاطر دختر کوچکی که زبان باز کرده
                    اسم تو را نه ، نمی گوید
                           جیک جیک می کند
به فکر درخت است کوچکم!
اگر می دانست حتما صدای درخت در می آورد

همیشه
       پاهای مرا
           با تنه درخت اشتباه می گیرد
پارچه ای نوک گنجشکش را
به پایم می چسباند :
جیک
جیک ِ
دل ام
غش میرود.

به خاطر تو نه!
به خاطر آینه 
گاهی که نگاهش به من می افتد 
فکر نکند گنجشک ها رفته اند
به خاطر درخت
                   که سبز است
                     و 
                   ایستاده است.

درخت
که 
دوری گنجشک ها را تاب نمی آورد 
من و دخترک
دوری درخت را
           که اگر پنجره را نپوشاند 
                 و اگر نگاهم بیفتد و بماند در شهری که تو در آنی
                     نمی دانم  روزی چند بار 
                     باید
                       به خاطرِ تو....
                            به خاطرِ تو....
                                  به خاطرِ تو ....

۱۳۸۹ خرداد ۲۴, دوشنبه

حرامزاده

کنار پنجره را باز بگذار
آن روز که تمام اشک ها از تمام چشم ها
                                             افتاد 
                                                  اشک ِ تو شدم!
آن روز که تمام دست های جوهری جوان را به خاک سپردیم
 و دلمان را دادیم به دوره گردی
                               حراجمان کرد
                               حراج!
       نان ِ شب شویم سفره ی معشوقه اش را
                                   که بد کاره ای بود به نام 
                                                        در شهر خوبان.

من از دلواپسی های دختر های مادر نشده می گویم 
که شب ها خواب ِ آبستنی  ِنوزادی را قربان  میروند
                                                  که پدر ندارد

من از تمامی صدا ها سکوت تو را می شنوم
تو را که شب هنگام به زیر پوست خزه ها خزیده ای
            که خواندمت:
                            - بیا که شاعرانه ات کنم!

یخ را که در انگشتانم جاری است
                                           خون ِ مرا مکیده ای
و درد مادر شدن ِ فرزندی که روزی خواهد آمد
خیس کرده تنم را به عرقی سرد
                       
مرور می کنم خاطرات همخوابگی تو را
و عرق پیشانی بلندت
                           به سینه ام می چکد.

نه!
به سوگندی طاهر نمی شویم!

ساقهای پاهایم را 
               محکم در زمین کاشته ام!
سنگ اول را تو زدی
                    که مادری ِ پاک ترین فرزند زمین را
                                                             من ، خون شوم!
 و حسرت اولین جیغ مغرورانه
             اولین فریادش را به فتح جهان
                                  با سنگ ها فریاد کردم.
و پستان هایم شیون سیر نکردن پسرت را
                                             خون ضجه زدند.
پنجه های کوچک همبازیانش - پسرت -
کودکانه بازی ِ سنگ ها را
                                جدی گرفتند   
و پاهایش 
            -لی لی
                        زمین را
                                  تجربه نکرد.

توشاعرانه نمیشوی هیچ ، اما
                          هیچ لالایی که زمزمه می کنم
                        مکنده خالی شب را پر نمی کند.
                   
درد هجوم تو  شبانه بر پیکر من
 ومن مسلمان می شوم
و قامت صلاة می بندم
                         به چارمیخ ِ صلیب
                                            که یهودایی موذن ِ ایمانم شده.

شهدات را نه ؛ بوسه را از دهان تو چیدنم می آید 

نگاه کن
پیکر جان تمام ِ من 
خانه ی ِ نوزادی که فریاد نشد
                       آزاد نشد
مأمن شب های آویزانی تنت 
به بازوان زنی که من بودم
                                   پیچک وار
عشقه نمی شد مبادا خفه ات کند.
                                 
شهادت را از مردمک های خیس زنان چادر به دهان بشنو
که خشکی دهانشان تلخ کرده چادر را!
قسم را به جای ناخن هایشان فشرده بر کف دست ها ببین!

بگذار یک لحظه
تازه نوجوان شده پسرک
جرأت کند اشک هایش را
برای حسرت تپش های تن اش
               که تن شکسته ام را خواب دیده!

امان بدی اگر
            شهادت را از اشک های او که هنوز رسم قایم باشک نمی دانند
و از شهید شده صدای ِ من
به انتهای ِ خفه شدن
که رفتنت را تا آخرین کلام ، 
                      دیوارها تکرار کنند و ورد زبانشان شود....

من گوش هایم را به دیوار های خانه آویخته بودم  
و ساری گلین می خواندم
پشت تمام دیوار های بلند
که خدای ناکرده صدایم به گوشهایت
                                            شهوت نَبَرَد.

داغ ننگ را میان تمام کوچه ها
                                        سربلند گشته ام
و اصرار ِ لبانم  آخرین وصیت ِ بوسیدنِ سنگ شده لب هایت را 
        که مرگ وار سرد بودی 
             زنده ام کرد
        دل خوش
به مرگی 
که پسرک عشق  را به دوش می کشید 
                 به گناه مادری
                         و
                پدری که از بی گناهی
                                  مرده مرده راه می رفت.

۱۳۸۹ خرداد ۸, شنبه

گره

نگاهش گره خورد- مادر استاد باز کردن گره در گره بود- حسین هم همین طور .  حالا در زندان است ، حسین  را می گویم. مادر هم یک جایی است همین دور و برها و هیچ نگاهش را در نگاه گره خورده ی او نمی اندازد. دوخت به انگشتانم نگاهش را! چلق چلق صدای شاتر دوربین آمد و به روی خودم نیاوردم که زل زد در لنز دوربین و آبرو برایمان نگذاشت! گفت که خلاصه بد اوضاعی شده بود و دلش هی رخت شور خانه بود و بعد دست هایش را گره کرد انگشت انگشت در هم و همین طور که  داشت با نگاهش میان ابروهایم دنبال چیزی می گشت که در من پیدا نمی شد دست هایش را پشت و رو کرد و تق- تق -تق! تمام انگشت هایش و شکنندگی سکوت آنجا با هم فرو ریخت.بعد طوفان شد  و سیل آمد و من شیرجه زدم در رودخانه و روی صحنه دیالوگی گفتم که در نمایش نامه نبود. چشم هایم را هم فشار دادم محکم که نگاهم توی چشم های کارگردان  و بقیه نیفتد و صاف پیچیدم به سمت تو که نبودی در میان تماشاگران و آب دهانم را قورت دادم و زل زد به انگشتانم با ناخن های از ته جویده و گفتم!گفتم!!!!!!
گند زدی دختر جان! من نقش ام را دوست داشتم و دلم می خواست تا ابد بروم روی سن و شیرجه بزنم در چشم های تو آب تنی کنم . گریه چرا؟ خدا رو شکر که مادرم نبود ببیند دخترکش چه ها می کند! چشم ِ دیدن ِ نشانه ها را هم دیگر ندارم این هم شکر.
من که کلمه کم می آورم اما دیگر سال ها است سر صف مدرسه نایستاده ام و توسل نمی خوانم .گفتم که چرا به دیدن من نمی آیی؟  نبودی که بشنوی! فقط یک چیزی گره خورد در نگاه ات و من منتظر ماندم تا صدای شکستن انگشتهایت آوار شود ؛ این طوری لااقل فکر می توانم بکنم که دست هایت یک روز سقف بوده بر سرم و حالا آوار شده. شاید یک روز هم بروم روی این صحنه یا بروم در تلویزیون و بلند بلند بگویم که آقایان و خانمهای محترم یا حتی نامحترم! اصولا مهم نیست !هر کسی که می شنوی ، من این راه را اشتباه آمده ام و هیچ هم گره باز کردن بلد نیستم. نگاه کنید موهای خودم را که حلقه حلقه در هم گره شده اند. نگاه کنیدم  رقصیدن هم بلد نیستم من. داشت یادم می رفت ، آمده بودم بگویم گره کم آورده ام ، بیا گره بزن مرا و موهای گره خورده ام را هم لطفا ، بباف. بباف . این همه چشم ندوز به گره میان ابروهایم ، دیگر مدت هاست که اخم نمی کنم ، بس که هی ننوشته ها را بلند بلند می خوانم.

۱۳۸۹ خرداد ۳, دوشنبه

ترک

با تو بد کردم
حرف هایت را
که آن همه می پختی تا بگویی شان
هیچ وقت ِ هیچ زمانی
گوش ندادم
آخر گوش هایم در صدایت غرق شده بود

بس که معتاد نوازش بودم
دستهایم را که می گرفتی
که از ترس ِ تلخ مزه ِ حرف های ِ سوخته ات
- بس که پخته بودیشان به حرارتی تند-
نلرزند
نلرزیدم!
نمی شنیدم آخر!

مرا ببخش
این همه زلزله که می آید
از عریانی هوس ِ لب های ِمن است
برای گونه های آفتاب سوخته ات!
لرزش دست هایم است ، بس که از معتادی بی تو مانده اند
هوا اگر گرم است
بیا بگویم در گوش تو
که
از تب تند دخترکی است که جنس خوب صدای تو دیگر خونش را گرم نمی کند

مرا ببخش
تقصیر من شد، این همه ویرانی
بی تویی را تمرین نکرده بودم - خماری!
سال هاست در ترک ام اما
پاک تر از روزهای نشُیگی ِ تو
نمی شوم